روز 18 تیر را همه به عنوان نقطه ی عطفی در مبارزات دانشجویان بر می شمارند. در چنین روزی نیروهای لباس شخصی به سرکردگی اوباشان اجیر شده توسط حکومت که نام نیروهای مردمی را بر روی خود گذاشته بودند به خوابگاه دانشجویان متحصن در امیر آباد یورش برده و به ضرب و شتم دانشجویان پرداختند و یکی از دانشجویان به نام  عزت ابراهیم نژاد را توسط شلیک گلوله به مغزش از پای درآوردند.

بعد از این واقعه موج اعتراضات گسترده ای توسط دانشجویان و مردم معترض فضای جامعه را فرا گرفت اما طبق معمول سازشکاری های بی حد و حصر بسیاری از سرکردگان آنروز جنبش دانشجویی که خود را به نوعی وابسته به حکومت می دیدند باعث شد تا این واقعه نیز مانند تمام اتفاقات این سی سال بدون هیچگونه پیامدی بگزرد و تنها یک نفر به دلیل دزدیدن ریش تراش محکوم شود اما در مقابل تعدادی از دانشجویان معترض محکوم به حبس های بلند مدت و حتی اعدام شدند که در این میان می توان به اکبر محمدی که زیر شکنجه های وحشیانه نیروهای امنیتی جان باخت یا احمد باطبی اشاره کرد.

در واقع جنبش دانشجویی در آن زمان بر پایه ی سیاست های متعلق به جناح اصلاح طلب حکومت و با اهرم های فشار خود از قبیل دفتر تحکیم وحدت و انجمن های اسلامی شکل گرفته بود که به خاطر وابستگی نمی توانستند از دانشجویان قربانی حمایت کنند و تنها یه چانه زنی های سیاسی و دست به دامان شدن این وکیل و آن وزیر بسنده کردند و هزینه های گزافی را برای جنبش دانشجویی به همراه آوردند. اگرچه برگزیدن چنین سیاستی از جانب این نهادهای حکومتی  به هیچوجه دور از انتظار نبود اما به خوبی پوچ و توخالی بودن جنبش اصلاحات و رهبر سازشکار و عوام فریب ان را به جامعه نشان داد.

کسانی همچون دکتر سروش که خود از بانیان انقلاب فرهنگی و قلع و قمع دانشجویان و روشنفکران دهه ی 60 بوده بار دیگر فرصت یافتند تا این بار در نقش مار خوش خط و خال لیبرالیسم وطنی در صحن دانشگاه ظاهر شوند تا دوباره رسالت خود را برای نابودی جنبش های انسانی و رادیکال که برای آزادی و برابری هیچگونه سازشی با زالوهای حکومتی را نمی شناسند انجام دهند.البته این بار در لباس یک لیبرال سکولار نه یک کلاه مخملی از قماش دهنمکی !

چند سیاست مدار بیرون رانده شده از سفره خون مردم دور هم جمع می شوند و با اسم اصلاحات و دادن کمی آزادی به مردم می خواهند دوباره سهم خود را از قدرت تمامیت خواه و حاکم باز پس گیرند اما حکومت وحشی تر از ان است که جلوی انها تسلیم شود. این جا است که جنگی بین نیروهای بالای نظام صورت می گیرد و این وسط مردم هستند که باید برای منافع عالیجنابان به خاک و خون کشیده شوند! قربانیان 18 تیر اولین و آخرین قربانیان جنگ های قدرت نبوده اند.می توان به موردهایی از قبیل اعدام ماکوان 17 ساله که قربانی یک دعوای سیاسی بین شاهرودی و مرتضوی شد اشاره کرد!

اما اگر بخواهیم نیمه پر لیوان را ببینیم می توانیم به نتایجی که این واقعه با خود همراه اورد هم نگاهی بیاندازیم. نابودی جنبش اصلاحات و ناکارآمد بودن نهادهای حکومتی در دانشگاه نمونه ای از این نتایج بود. این که حکومت اصلاح پذیر نیست و نیاز به یک تغییر واقعی دارد.جامعه ای که تا خرخره در فساد فرو رفته را باید از پایه عوض کرد و این تغییرات تنها دلخوشی چند فاسد تیپا خورده ی سیاسی را می تواند فراهم آورد!

خوشبختانه امروز شاهد ایجاد تشکل های مستقل و رادیکال هم در حوضه دانشجویی هم در حوضه های دیگر می باشیم .همچنین اعتراضات رادیکال و گسترده مردمی در تهران و مشهد همچنین اعتراضات کارگران هفت تپه و ایران خودرو و نساجی سنندج و ... به خوبی نشان می دهد که جامعه در حال بیداری و متشکل شدن در مقابل ظلم و بندگی است. اما همچنان این نکته قابل توجه است که ایجاد تشکل های گوناگون در حوضه های مختلفی چون آزادی زن و دانشجویی و کارگری تنها راه رسیدن به آزادی است. جلوگیری از آکسیونیسم بیمورد و آوانتوریسم و حرکتهای رادیکال اما با طراحی و توسط نهادهای مردمی نه تنها از هزینه های مبارزه می کاهد بلکه ما را در رسیدن به هدف کمک خواهد کرد!

زنده باد تشکل های مستقل مردمی

زنده باد آزادی!

زنده باد برابری!